استاد محمدتقی بهار درجلد اول سبک شناسی (ص۴)در تعریف اژدها چنین نوشته است: اژدها یا اژدهاک از نام های بسیار قدیم ایرانی است و لقب مار سه سر بزرگی بوده که مردم را می خورده و دیری بر ایرانیان مسلط بوده است.فریدون بزرگ زاده ایرانی به دستیاری کاوه آهنگر او را گرفت و در کوه دماوند زندانی کرد . این اژدها در آخرالزمان از آن کوه رها شده، به آزار و کشتن خلق جهان مبادرت خواهد کرد.گرشاسپ که به امر اهورامزدا خفته است ظهور کرده اژدها را خواهد کشت.

به اعتقاد نگارنده با توجه به تعریف فوق، اژدها «اسم خاص » است و اسم خاص جمع بسته نمی شود؛یعنی، نمی توان گفت ؛ رخش ها یا ذوالفقارها . البته به این نکته نیز باید توجه کرد که در تطور واژه ها، برخی اسم های خاص به مرور زمان تبدیل به اسم عام می شوند. مانند واژه های زیراکس یا ساندیس که نام خاص محصولی بوده که امروز عمومیت یافته اند. اژدها نیز دارای چنین وضعیتی است و به مرور زمان به صورت کنایی یا لغوی معنای عام پیدا کرده است اما با این وجود همچنان با علایم جمع ( ها، ان ، ین و...)قابل جمع بستن نیست و برای بیان تعداد ، معمولاً با صفت های شمارشی همراه می شوند مثل: دو اژدها ، سه اژدها و...